четверг, 26 апреля 2012 г.


Ин сахар дар дохили маршрутка суханони ронанда диккатамро чалб намуду ба дунёи андешаам бурд. Хангоме, ки аз назди бинои Филармонияи давлати (пештара Профсоюз) дар маршруткаи раками 16 савор мегузаштем, чун дар дохили салони Старексе, ки мо савор будем, чои холи буд, як духтари тахминан 12-13 солае даст бардошт. Чун маршрутка наздаш истод, хохарашро, ки ягон 9 сола буд, ба мошин савор карда 1 сомони хакки рохкиро дароз намуд ва гуфт, ки: Дар назди мактаби 8 уро фароред.
Ронанда пулро пас гардонда нагирифт ва гуфт: - Уро бепул мебарам.
Хангоме, ки мошин ба харакат даромад, ронанда гуфт: - Шояд касе бо кудаки мо низ чунин муомила намояд.
Ин чавонмардии ронанда маро ба андеша водор кард. Агар хар кадоме аз мо чунин андешаи некро ба сар парварад, бешак, чомеаи мо чи кадар хушахлоку зебо хохад шуд.
Бо умеди он, ки хар андешаи мо нек бошад!


суббота, 31 марта 2012 г.

Шахсиятҳои машҳури олам дар бораи Ҳазрати Муҳаммад (с)




Мо муваззаф хастем, ки бар Паёмбарии ӯ иқрор кунем. Муҳаммад ба хатари гумроҳии масеҳият ва яҳудият пай бурд...
Одилона нахоҳад буд, агар мо ӯро танҳо дар шумораи шахсиятҳои барҷаста ба шумор биёрем. Мо муваззаф ҳастем, ки бар рисолати ӯ, бар он, ки ӯ фиристодаи осмонӣ ба замин аст, эътироф намоем...
Карл Маркс (1818-1883) Асосгузори коммунизми илмӣ.
* * * *
Ман хело мутаассифам, ки дар замони ту набудам. Эй Муҳаммад! Инсоният як бор чун ту Паёмбареро дид ва дигар ҳаргиз нахоҳад дид. Бо арзи эҳтиром наздат сари таъзим фуруд меорам.
(Я жалею, что не был твоим современником. О Мухаммад! Человечество один раз увидело избранного и больше не увидит. С глубоким почтением преклоняюсь перед тобой.)
Отто Бисмарк (1815–1898),
рейхсканцлер Германской империи
* * * *
Пророк Мухаммад является великим правителем. Он сплотил общину в свете истины, и этого достаточно для почета. Он спас людей от пролития крови и достиг мира. Он открыл им пути духовного возвышения. Такой человек заслуживает всеобщего уважения.
Лев Толстой (1828–1910),
русский писатель
* * * *
Я хотел знать лучшего из тех, кто сегодня имеет бесспорную власть над сердцами миллионов людей. Я стал более чем уверен, что не меч завоевал Исламу место в жизни в те дни... Это была непреклонная чистота, высшее самопожертвование Пророка, пристальное выполнение своих обязанностей, его большая преданность своим друзьям и последователям, его отвага, его бесстрашие, его абсолютная вера в Бога и свою собственную миссию.
Махатма Ганди (1869–1948),
один из руководителей национально-освободительного движения Индии
* * * *
Никогда человек, вольно или невольно, не ставил перед собой столь высокой цели, потому что эта цель была сверхчеловеческой — подорвать суеверия, нагроможденные между созданием и Создателем, отдать Бога человеку и человека — Богу, восстановить разумную и святую идею Божества в хаосе материальных и искаженных идолопоклонничеством богов.
Если величие цели, скромность средств и выдающиеся результаты являются тремя критериями человеческого гения, то кто посмеет сравнить какого-либо великого человека в современной истории с Мухаммадом?
Все, что создавали самые знаменитые люди, — это оружие, законы, империи. Они создавали вообще, не более чем нечто материальное, что часто разрушалось на их глазах. Но такой человек, как Мухаммад, оказал свое влияние не только на армии, законы, империи, народы и династии, но и на миллионы людей, более того, на престолы, божества, религии, идеи, убеждения и души. Рассмотрев все критерии, по которым может оцениваться величие человека, мы можем смело спросить: «Есть ли более великий человек, чем он?»
Альфонс Ламартин (1790–1869),
франц. поэт, историк
* * * *
Мухаммад несравненно более заслуживает уважения со стороны людей, чем вся эта толпа бесполезных мудрецов, которые не сумели ни одного из своих размышлений облечь в плоть и кровь и ни в одно человеческое сердце вселить твердое убеждение; которые лишь внесли разделение в человеческое существо вместо того, чтобы постараться объединить разрозненные элементы его природы.
Петр Чаадаев (1794-1856),
российский мыслитель и публицист
* * * *
Вероучение Мухаммада свободно от подозрительной двусмысленности, и Коран – главное свидетельство единства Бога...
Эдуард Гиббон (1737–1794),
англ. историк
* * * *
Рискуя своей жизнью, он [Пророк Мухаммад] начал призывать к Единобожию идолопоклонников и начал засеивать поле вечной жизни. Было бы несправедливо причислять его лишь к выдающимся людям человеческой истории. Мы обязаны признать его пророчество и то, что он небесный посланник на Земле.
Карл Маркс (1818–1883),
основоположник научного коммунизма
* * * *
Если бы человеку, подобному Мухаммаду, суждено было единолично управлять нынешним миром, он преуспел бы в разрешении его проблем, что, в свою очередь, принесло бы этому миру покой и счастье, которых ему так недостает. Я изучал его, человека удивительного и далекого от того, чтобы быть Антихристом, — напротив, его следует назвать Спасителем человечества... Если какая-нибудь религия и имеет шанс властвовать в Англии и Европе следующие сто лет, то эта религия — Ислам.
Бернард Шоу (1856–1950),
англ. драматург
* * * *
Европа стоит на пороге большого упадка. За блестящим, великолепным фасадом таятся стрессы, безумие, самоубийства, душевные болезни, разврат, употребление наркотиков и алкоголя, разбой, изнасилования, невообразимый рост венерических заболеваний. Взаимная любовь и доверие друг к другу исчезли. Всех панически угнетает страх смерти. Нарушена целостность семьи и оборваны связи между ее членами. Правители государств не могут найти выхода из этого положения. Интеллектуальные круги бездействуют в нравственной пустоте. Перед Европой стоит единственный выбор. Единственный путь к спасению. Этот путь — Ислам. Другого выбора нет.
Ричард Белл, ученый, арабист
* * * *
Он был восторженным человеком в том самом благородном смысле слова, когда восторженность становится той единственной вещью, которая оберегает людей на земле от внутреннего разложения. Восторженность часто бывает злобной, когда ее порождает недостойная причина или когда она падает на бесплодную почву и не приносит плодов.
Но не таков Мухаммад. Его восторженность — то единственное, что нужно для того, чтобы зажечь мир, и эта восторженность достойна этой благородной цели.
Стенли Лейн-Пуль, историк
* * * *
Ислам — это законы, которые охватывают светскую и духовную жизнь, так как они неотделимы друг от друга. В основе Ислама лежат знание и разум. Ислам признает человека совершенным творением и ставит его на высокое место. Ислам учит ценить свой труд и, не посягая на чужое имущество, жить в гармонии. Ислам искореняет несправедливость и неравенство. Если марксизм и капитализм эксплуатируют человека, то Ислам поднимает человека на высокое место и одинаково распространяется как на людей руководящих должностей, так и на подчиненных, ибо все мы равны перед Аллахом.
Роже Гароди (1913 г.р.),
франц. писатель, редактор газеты «L’Humanite»
* * * *
Прошло восемьдесят лет после смерти пророка Магомета, и созданное мусульманами государство стало мировой державой, протянувшейся от границ Индии через Азию и Африку вдоль южного берега Средиземного моря до Атлантического океана. На восьмидесятом году своего победного шествия мусульмане переправились через узкий западный пролив Средиземного моря в «Андалус», в Испанию, разорили государство, основанное триста лет тому назад христианами-вестготами, и в своем мощном движении вперед заполнили весь полуостров до самых Пиренеев.
Новые властители принесли с собой высокую культуру и превратили Испанию в самую прекрасную, благоустроенную и населенную страну в Европе.
Лион Фейхтвангер (1884–1958),
немецкий писатель
* * * *
Когда я слышу, что люди мусульманского веро­исповедания совершают чудовищные насилия, это меня поколебать не может. Эти люди — не мусульмане! Это люди, потерявшие право носить звание верующего человека! Ибо един Бог для всех нас, и Он дал нам единые заповеди. И когда они попираются столь демонстративно, мы не смо­жем сказать, что виноват Пророк или иная священная Книга.
Александр Мень (1935–1990),
православный священник
* * * *
Пророк дал нам Коран и возложил на нас лишь пять обязанностей в течение жизни. Самая главная — помнить, что нет Бога, кроме Аллаха. Четыре другие — молиться пять раз в день, поститься, когда наступает месяц Рамадан, быть милосердным к неимущему… Он снова замолчал. При упоминании Пророка глаза его увлажнились. Он, хоть и был человек живой, нетерпеливый и горячий, все же сумел прожить в согласии с законом Магомета... Я желаю только мечтать о Мекке. Тысячи раз я представлял, как пересеку пустыню, как приду на площадь, где стоит священный камень, семь раз обойду вокруг и лишь потом прикоснусь к нему. Я всякий раз представляю, сколько людей будет толкаться рядом со мной и как мой голос вплетется в общий молитвенный хор.
Пауло Коэльо (1947 г.р.),
бразильский писатель
* * * *
Лидеры должны выполнять три функции: обеспечить благополучие и процветание подчиненных, обеспечить социальный порядок, в котором люди будут чувствовать себя относительно безопасно, и сплотить свой народ единой системой убеждений. Такие люди, как Пастер и Салк, являются лидерами в первом смысле. Такие люди, как Ганди и Конфуций, с одной стороны, и Александр Македонский, Цезарь — с другой, являются вождями во втором и, возможно, в третьем смысле. Иисус и Будда принадлежат только к третьей категории. Возможно, величайшим вождем всех времен является Мухаммад, который воплотил все три функции. В меньшей степени Моисей сделал то же самое.
Жюль Массерман,
америк. Ученый
* * * *
Он не поэт, а Пророк, и донес до нас Мухаммад Коран — божественный закон, а не книгу, написанную человеком для развлечения или повышения общей образовательности.
Иоганн Вольфганг Гете
(1749—1832), немецкий поэт, мыслитель
* * * *
Они (критики Мухаммада) видят огонь вместо света, безобразное вместо хорошего. Они искажают и представляют каждое хорошее качество как великий порок. Это отражает их собственную порочность... Критики слепы. Они не могут ви­деть, что единственный «меч», который есть в руках Мухаммада, — это оружие милосердия, со­страдания, дружбы и прощения, оружие, которое покоряет врагов и очищает их сердца. Его оружие острее, чем стальной меч.
Пандит Гянандра,
индийский деятель

понедельник, 26 марта 2012 г.

Газали зебо аз Фахриддини Ироқӣ

Зи ду дида хун фишонам, зи ғамат шаби ҷудоӣ,
Чи кунам, ки ҳаст инҳо гули хайри ошноӣ.
Ҳама шаб ниҳодаам сар, чу сагон бар остонат,
Ки рақиб дарнаёяд ба баҳонаи гадоӣ.
Мижаҳову чашми ёрам ба назар чунон намояд, 

Ки миёни сунбулистон чарад оҳуи хитоӣ.
Дари гулситони чашмам зи чӣ рӯ ҳамеша боз аст?
Ба умеди он ки шояд ту ба чашми ман дароӣ.
Сари барги гул надорам ба чӣ рӯ равам ба гулшан?
Ки шунидаам зи гулҳо ҳама бӯи бевафоӣ.
Ба кадом мазҳаб аст ин? Ба кадом миллат аст ин?
Ки кушанд ошиқеро, ки ту ошиқам чароӣ?
Ба тавофи Каъба рафтам, ба ҳарам раҳам надоданд,
Ки буруни дар чӣ кардӣ, ки даруни хона оӣ?
Ба қиморхона рафтам, ҳама покбоз дидам,
Чу ба савмаъа расидам, ҳама зоҳиди риёӣ.
Дари дайр мезадам ман, ки яке зи дар даромад,
Ки даро, даро, Ироқӣ, ки ту хос аз они моӣ.

 (Фахриддини  Ироқӣ )

четверг, 22 марта 2012 г.

Мо чӣ кадар фақир ҳастем

Мо чӣ кадар фақир ҳастем.
Рӯзе як марди сарватманд писарбачаи хурдашро ба деҳаи дуре бурд, то ба ӯ нишон диҳад, мардуме, ки дар он ҷо зиндагӣ мекунанд, чӣ қадар фақир хастанд. Он ду нафар дар як хонаи фақиронаи деҳотие як шабонарӯз меҳмон шуданд. Ҳангоми бозгашт ва дар поёни сафар мард аз писараш пурсид:
- Назарат дар мавриди ин сафарамон чӣ гуна буд?
Писар чавоб дод:
- Олӣ буд падар!
Падар гуфт:
- Оё ба тарзи зиндагии онҳо таваҷҷӯҳ кардӣ?
Писар посух дод:
- Бале падар!
Ва падар пурсид:
- Чӣ чизе аз он сафар ёд гирифтӣ?
Писар каме андеша карду баъд оромона гуфт:
- Фаҳмидам, ки мо дар хона як саг дорем, онҳо бошанд, чорто доранд. Мо дар ҳавлиамон як фаввора дорем, онхо бошанд, як рӯдхонае доранд, ки охир надорад. Мо дар ҳавлиамон фонусҳои зебдиҳандае дорем, аммо онҳо ситорагонро доранд. Ҳавлии мо бо деворҳояш тамом мешавад, аммо боғи онхо поёнаш нопайдост!
Бо шунидани ҳарфҳои писар, забони падар банд монда буд. Писарак илова кард:
- Хело миннатдорам, падар! Ту ба ман нишон додӣ, ки мо чӣ қадар фақир ҳастем...

среда, 21 марта 2012 г.

Суханони зебо

Гар бубини нокасон боло нишинанд, айб нест,
Руи дарё каф нишинад. зери дарё гавхар аст. (Мавлонои Руми)
* * * * * * * * * * * * * * *
Чизе, ки зан бо он мардро тасхир мекунад, мехрубонии уст, на симои зебояш. (Вилям Шеспир) * * * * * * * * * * * * * * *
Шодиро хадя кун, хатто ба касоне, ки онро аз ту гирифтанд. Ишк биварз ба онхое, ки дилатро шикастанд. Дуо кун барои онхое, ки нафринат карданд. Дарахт бош, ба рагми табархо. Бипар ба курии чашми хаффошхо (куршапаракхо). Бахор шав ва биханд, ки Худо бо мост.
* * * * * * * * * * * * * * *
Ба сари кучае рафтам, ки пирмарде аз он хорич мешуд. Гуфт: Ба ин рох марав, ки сари рох баста аст. Гуш накардаму рафтам. Вакте ба сари куча баргаштам, пир шуда будам.
* * * * * * * * * * * * * * *
Хамеша харорат лозим нест. Гохе аз сардии як нигох метавон оташ гирифт...!
* * * * * * * * * * * * * * *
Гулхову сабзахо паёмбаронеанд, ки дар бахор мабъус мешаванд, то бахори ногузири киёматро имзо кунанд.
* * * * * * * * * * * * * * *
Афсурдагиву сардии зимистон, махсули "кач" истодани офтоб аст. Танхо бо "рости"-и уст, ки бахор мерасад.
* * * * * * * * * * * * * * *
Зиндагиро бояд окилона шинохт, ошикона паймуд ва орифона ба поён расонд...

* * * * * * * * * * * * * * *
Бузургеро пурсиданд, Зиндаги чанд бахш аст? гуфт: ду бахш.. КУДАКИ ва ПИРОНСОЛИ. пас ЧАВОНИ кучост? -гуфт: бо ИШК сохт, бо БЕВАФОИ сухт, бо ЧУДОИ мурд!!!

Вафо ва муҳаббати комил

Пирамарде субҳи барвакт аз хона берун шуд. Дар роҳ тасодуфан як автомобиле ба ӯ бархӯрд кард ва пирамард бар асари ин садама осеб бардошт. Роҳгузароне, ки аз он роҳ мегузаштанд, шитобон давида ӯро ба наздиктарин беморхонаи таъҷилӣ бурданд. Табибон аввал захмҳои пирамардро даво карда бастанд ва чун захмаш сабук буд, гуфтанд:
- Бояд туро хубтар муоина карда шавад, то мабодо ягон ҷойи даруни баданатон осеб дида бошад. Аз ин сабаб, як-ду рӯзе дар бемористон бихобед.
Пирамард ғамгин шуду гуфт:
- Бисёр саросемаам, бояд оҷилан биравам. Ва ҳам ниёзе ба аксбардории рентгениву хоб кардан надорам.
Табибон сабаби ин кадар саросема буданашро пурсиданд. Пирамард гуфт:
-Занам дар хонаи солмандон аст. Ҳар субҳ он чо меравам ва субҳонаро бо ӯ мехӯрам. Намехоҳам, ки дер монам.
Табибе гуфт:
- Худамон ба ӯ хабар медиҳем.
Пирамард бо андӯх гуфт:
- Хеле мутаассифам. Ӯ бемории фаромӯшии хотира дорад. Чизеро аз гуфтаҳоятон пай нахоҳад бурд.. Ҳатто маро ҳам намешиносад.
Табаб бо ҳайрат гуфт:
- Вакте, ки намедонад шумо ки ҳастед, чаро ҳар рӯз субҳ барои бо ӯ субҳона намудан наздаш меравед?
Пирамард бо садои гирифта, ба оромӣ гуфт:
- Аммо ман медонам, ки ӯ ҳамсари ман аст...

вторник, 20 марта 2012 г.

Баҳор

وآية لهم الارض الميتة احيييناها واخرجنا منها حبا فمنه ياكلون <33> وجعلنا فيها جنات من نخيل واعناب وفجرنا فيها من العيون<34> لياكلوا من ثمره وما عملته ايديهم افلا يشكرون<35> Тарҷума: «Ва бароятон замини мурда нишона аст, онро зинда гардонидем ва аз он дона баровардем ва аз он дона мехӯранд. Ва дар он бӯстонҳо аз дарахтони хурмо ва токи ангур офаридем ва он чашмаҳои равон сохтем,то аз меваи он ва аз он чӣ,ки дастони онхо сохтааст бихӯранд. Оё шукр намекунанд?» Хар гоҳ баъд аз хомӯшии зиёд, ки олами наботот ва ҷимодот ҳама дар хоб буданд, баҳор натанҳо бедоршавӣ ва зиндашавии табиат, балки бедор шудани андеша ва маърифати инсонњо мегардад. Чунончи Шайх Саъдии бузургвор мефармояд: Барги дарахтон сабз дар назари ҳушёр, Ҳар варақаш дафтарест, маърифати Кирдгор. Баъд аз омадани баҳор ва боридани боронҳои найсонӣ табиат ва наботот ба зинда шудан шурӯъ намуда, ҳар донае, ки дар зери хок ҳаст ва ё ба хок меафтад, ба сабзиш ва рустан мепардозад. Ин ҳамаро барои нишонаи қудрат ва беҳбудии рӯзгори мардум Худованд ошкор нишон дода, бар ивазаш шукр ва сипосгузории мо бандаҳоро мехоҳад. Ин фасли баҳор барои мо яке аз қудратҳои Худовандро нишон медиҳад. Вақте инсон ба атроф нигоҳ мекунад, чӣ гуна сабз шудан ва зинда шудани дарахтони хушкида ва ҳатто хоки дар зери барфу ях сармозадаро мушоҳида месозад, ки ҳама бо гирифтани нафасҳои тозаи баҳорӣ ҷомаҳои кӯҳна ва ғамзадаи худро ба ҷомаҳои тоза ва нави идона бадар мекунад. Хамчунин сабза ва гулҳои дар зери хокбуда аз зери хок сар мебароранд, ки манзараи қиёматро ва бинанда хотиррасон месозад. Саъдии бузург ба ин маъно мефармояд: Ин баҳори нав зи баъди баргрез, Ҳаст бурҳон аз вуҷуди растaхез. عن القاسم ابي عبد الرحمان قال جاء قوم الي الداداء يطلبون العلم فوجدوه يغرس غرسا فاقبل علي غرسه فقالو يا ابا الدرداء انت صاحب رسول الله صلي الله عليه و سلم,وانت مقبل علي الدنيا, فقال سمعت رسول الله صلي الله عايه وسلم, {من غرس غرسا اجري اجري الله له اجر الله له اجر من اكل منه ناس او طائر او دابة حتي ييبس}مسند الشاميين للطبراني Қавме назди Абудардо барои талаби илм омаданд ва ӯро дар ҳоли шинондан ё коштан ёфтанд. Гуфтанд : Эӣ Абудардо! Ту саҳобаи Пайғамбар (с) ҳастиву ба дунё рӯй овардаӣ? гуфт: аз Паёмбари Худо (с) шунидам, ки гуфтанд: "шахсе, ки ниҳол ё донаеро шинонанд ва аз он мардум ё парандагону чорпоён бихӯранд,Худованд ӯро бар ивази ин ҳама аҷр медиҳад. " Дини Ислом ҳамеша тарафдор,тарғибгар ва ташвиқгари ободиву беҳбудӣ буд ҳаст ва мемонад∙ Фасли баҳор ибтидо ва оғози ободиву тозагӣ зебоӣ мебошад ∙ Дар ҳадисҳо ва ривоятҳо дар ин бора бисёр зикр шудааст,аз қабили бино намудани масҷидҳо,сохтани кӯпрукҳо,кандани чоҳҳо ва ҷӯйҳо ва чӣ тавре, ки худи Пайғамбар (с) мефармоянд: قال رسول الله-صلي الله وسلم- (سبع يجري للعبد اجرحن وهو في قبره بعد موته من علم علما او اجري نهرا او حفر بئرا او بني مسجدا او ورث مصحفا او ترك ولدا يستغفر له بعد موته)رواه البزار صحيح الترغيب 2600 كنوز السنة (7 чиз ҳacт барои инсон,ки ӯ
дар қабр ҳам бошад,савобаш барои ӯ мерасад: шахсеро илм омӯзонида бошад,ё масҷиде бино карда бошад,ё Қуръоне мерос гузошта бошад,ё фарзандоне пас аз худ монда бошад,ки барои ӯ истиғфор кунад. Ҳар мусулмоне бо нияти савобу ободӣ чӣ амалеро анҷом диҳад,барои ӯ ҳам дар дунё ва ҳам дар охират дастгир хоҳад шуд. Зеро дар ҳадиси мубораки Расули акрам (с) омадааст: Ҳар амале вобаста ба нияти он аст…

пятница, 2 марта 2012 г.

Бедори (Абдулкодири Рахим)


Имшаб чирог мурд,
Афсона гул накард.
Андух пушти хотира биншаст то ба руз,
Хамрохи созу суз,
Махтоб чилвахои нигори маро фурухт,
Абри сиёх гуфт:
О вах, кй дог бурд?
Парвона гул накард?
Хайрат чавобро зи рухи оина зудуд.

Имшаб чирог мурд,
Барге шикасту рехт,
Бас ашки як дарахт нигахро ба бод дод
Дар олами ниход.
Бечора марди номабари ёр чон супурд,
Мурге ба нола гуфт:
Дунё чи хоки гурбати моро гариб бехт?
Ларзид шишаам зи паси пардаи сафед.

Имшаб чирог мурд,
Девор ранг бохт,
Аз соя мехр рахти сафар баст то ба мехр
Болотар аз сипехр,
Андешаро бахори тараб дар гулу шикаст,
Борон паём дод:
Дилро рахо кунанд,
Худро бахо кунанд.
Фарёд з-ин паём рахи хонаро шинохт.

Имшаб чирог мурд
Дар хам садо назод.
Кафш интизори омаданамро бахона кард,
Ёд аз замона кард,
Ман кибларо зи руи сиёхи шинохтам,
Бо гиряхои тифл,
Бо хандахои мард,
Аммо ба обу ранг рахе ошно набуд.

Имшаб чирог мурд,
Рашк ошикона рафт.
Дил дода буд субх ба зангии бенажод,
То рузи адлу дод.
Соат зи бистучори Худо биступанч шуд,
Хохони ранч шуд,
Хохони ганч шуд,
Хоб аз нигохи мори сиях офтоб зод.

четверг, 23 февраля 2012 г.

Гули сиёҳгўш-муждаи баҳори зебо!

Ҳанўз хам бо вуҷуди он, ки моҳи феврал ба охир расида истодааст, сардиҳо ҳукмфармост. Ва ҳанўз ҳам ҳама ҷо пури барфу замин яхбаста аст.
Ин зимистон сард омад ва писараки гулфурўш, ки порсол гули сиёҳгўш мефурўхт, аз тиреза ба беруни пур аз барф ва ҳавои сард менигарад ва оҳ мекашаду зери лаб мегўяд:
- Худоё, тезтар офтоби гармак барояду барфҳо об шаванд ва гули сиёҳгўш рўяду чун шодиёна дастагуле ба даст рўи роҳи одамон биистам…
Ман низ ба дуои писарак ҳамроҳ мешаваму интизории роҳи омаданашро дорам, вале... Ҳанўз охир сардӣ ҳукмрон асту гўиё ҳеҷ фикри рафтан надорад. Ҳанўз офтоб гоҳ-гоҳе аз пушти абрҳои сафеди сарди зимистонӣ дуздида менигарад ва қасди берун омаданро надорад. Вале умед ба баҳор, ки рўзҳои башуморе мондааст, дар ин сардиҳои зимистон дилро гармӣ мебахшаду фараҳ.
Бо ин ҳама ба дидори гули сиёҳгўш, ки пайки баҳори зебову гулпўш аст, умед мебандам, зеро танҳо гули сиёҳгўш аст, ки муждаи гулҳои баҳориро меорад ва хабар аз рўзҳои офто
бии баҳорро медиҳад.

четверг, 12 января 2012 г.

Дуруст доварӣ намоед!


Марде чаҳор писар дошт. Онҳоро ба тартиб ба суроғи дарахти ноке фиристод, ки дар фосилаи дуре аз хонаашон рӯйида буд.
Писари аввал дар зимистон, дуввумӣ дар баҳор, саввумӣ дар тобистон ва писари чорум дар тирамоҳ ба канори дарахт рафтанд.
Сипас падар ҳамаи онҳоро пешаш хонд ва аз онҳо хост, ки бар асоси он чӣ дида буданд, дарахтро тавсиф кунанд.
Писари аввал гуфт: Дарахти зиште буд, хамида ва дар ҳам печида.
Писари дуюм гуфт: На. Дарахте пур аз муғчаи навдамида ва пур аз умеди шукуфтан.
Писари саввум гуфт: На. Дарахте буд саршор аз шукуфаҳои зебо ва атрогин… Ва бошукӯҳтарин саҳнае буд, ки то имрӯз дидаам.
Писари чорумӣ гуфт: На!!! Дарахте болиғе буд пурбор аз меваҳо… Пур аз зиндагиву зоиш!
Мард лабханде заду гуфт: Ҳама шумо дуруст гуфтед, фарзандонам. Аммо ҳар як аз шумо фақат як фасл аз зиндагии дарахтро дидаед! Шумо наметавонед дар бораи як дарахт ё як инсон бар асоси як фасл қазоват кунед. Ҳама ҳосил он чӣ ҳастанду лаззат, шавқу ишқе, ки аз зиндагиашон бармеояд, фақат дар интиҳо намоён мешавад, вақте, ки ҳамаи фаслҳо омадаву рафта бошанд!
Агар дар «зимистон» таслим шавед, умеди шукуфоии «баҳор», зебоии «тобистон» ва борварии «тирамоҳ»-ро аз даст додаед!
Мабодо, бигзорӣ, дарду ранҷи як фасл зебоиву шодии тамоми фаслҳои дигарро нобуд кунад!
Зиндагиро фақат бо фаслҳои душвораш набин!!!
___________________________________________________________________
Дар роҳҳои сахт пойдорӣ кун! Лаҳзаҳои беҳтар оқибат аз роҳ мерасанд!

___________________________________________________________________

среда, 11 января 2012 г.

Аёдати бемор

Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон!
Ислом, ки дини барҳақ аст, инсониятро ба беҳтарини ахлоқ роҳнамоӣ намуда, аз корҳои зишту нописандида боз медорад. Яке аз он хислатҳои накўи исломӣ ва инсонӣ иёдати бемор аст. Чун нафаре аз дўстон, хешовандон, наздикон ва ё аз ҳамсоягони мо бемор шавад, бар мо лозим аст, ки аз ў хабар гирем ва дар ҳақаш сухани накў гуфта, дуои хайр намоем.
Расули акрам саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам дар як ҳадиси мубораки худ, ки онро Абўҳурайра (рз) ривоят мекунад, мефармояд: «Ҳаққул-муслими ъалал-муслими хамсун: раддус-саломи ва ъиёдатул-маризи ва ваттибоъул-ҷаноизи ва иҷобуд-даъвати ва ташмитул-ъотиси» . (Мутаффақун ъалайҳи.)
«Мусалмон бар болои мусалмони дигар панҷ ҳақ дорад: ҷавоби салом, иёдати бемор, ташйиъи ҷаноза, қабул намудани даъват ва бо дуъо ҷавоб додани атсаи атсазананда».
Ҳамчунин дар ҳадиси дигаре, ки онро Имом Муслим аз тариқи Савбон (рз) ривоят мекунад, Расулуллоҳ саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам фармудаанд: «Ман ъода маризан, лам язал фи хурфатил-ҷаннати ҳатто ярҷиъа».
«Ҳар кӣ бемореро иёдат кунад, ҳамеша дар хуруфи биҳишт аст, то вақте, ки бозмегардад.» Гуфта шуд: Ё Расулаллоҳ саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам хурфа чист? Чавоб доданд: мевааш, ки чида мешавад. (Дар луғатҳо ба маънои роҳе, ки ду тарафашро дарахтони мевадор иҳота намудааст омадааст.)
Воқеан ҳам дини мубини ислом мо мусалмононро ба иёдати бемор, ки яке аз фазилатҳои неки инсонист, ташвиқу тарғиб менамояд. Чунончӣ дар ҳадиси дигаре, ки Имом Муслим онро аз саҳобии бузург Абўҳурайра (рз) ривоят менамояд, омадааст:
«Инналлоҳа ъазза ва љалла яқулу явмул-қиёмати: Йабна Одама, маризту фалам таъуднӣ. Қола: Ё раббӣ кайфа аъудука ва анта раббул-ъоламин? Қола: А мо ъалимта анна ъабдӣ фулонан мариза фалам таъудҳу. А мо ъалимта аннака лав ъудтаҳу лаваҷадтанӣ ъиндаҳу?…»
«Аллоҳ таъоло рўзи қиёмат мегўяд: Эй фарзанди Одам! Бемор шудам, чаро ба иёдатам наомадӣ? Мегўяд(инсон): Эй Парвардигорам! Чӣ гуна туро иёдат мекардам, ки ту Парвардигори оламиёнӣ? Аллоҳ таъоло мегўяд: Оё огоҳ нашудӣ, ки бандаи ман фалонӣ бемор шуд, пас ту ба иёдаташ нарафтӣ? Агар ўро иёдат мекардӣ, маро наздаш меёфтӣ…»
Аз ин ҳадисҳо маълум мешавад, ки хабар гирифтани бемор савоби бузурге дорад. Моро лозим аст, ки ба ин ҳадисҳо амал намуда, ахлоқи худро комил намоем. Аммо бояд донист, ки дар иёдати бемор одоби онро фаромўш насозем. Аз ҷумлаи одоби беморбинӣ инҳоянд:
1. Бояд зуд аз пеши бемор бархезад, то ўро дар машаққату ранҷ наяфканад. Шояд бемор ба оромӣ ва ё хоб ниёз дорад. Ё аз сабаби заъфи беморӣ ҳоҷаташро дошта наметавонад. Агар дар беморхона бошад, ё дар хона зери назорати табибон, бояд шахси ба зиёрати бемор омада ба дастури табибон амал намояд. Аммо агар иёдаткунанда аз дўстон ва ё наздикони бемор бошад, ки сабаби хушнудӣ ва оромии бемор шавад, дар ин сурат бисёр истодан зарар надорад.
2. Назди бемор сухани зиёд нагўяд ва саргузашти бемор шуданашро напурсад. Зеро дар ин сурат мумкин аст, ки бемор ба ҷуз бемории ҷисми худ боз ранҷи равонӣ кашад.
3. Кўшиш кунад, ки беморро хушнуд намуда, дилашро шод созад. Њамчунин ўро ба шифо ёфтан умедвор намуда, ҳолашро беҳ гўяд. Ва чун дафъаҳои дигар ба иёдат ояд, ҳоли ўро аз пештара хубтару беҳтар гўяд.
4. Бояд, ки барои бемор дуои нек кунад ва аз Худованд барояш шифо талабад. Паёмбари акрам саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам ҳар гоҳ бемореро иёдат менамуданд, ба ў мегуфтанд: «Ло баъса таҳурун иншоаллоҳу». «Боке нест, иншоаллоҳ ин бемориат поккунанда аст (яъне гуноҳонатро мебарад.)».
Аз ҷумлаи дуоҳои суннатие, ки аз Расулуллоҳ саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам зикраш омадааст, чунин аст:
«Ман ъода маризан лам яҳзур аҷалаҳу фақола ъиндаҳу сабъа марротин: Асъалуллоҳал-ъазима раббал-ъаршил-ъазими ан яшфияка, илло ъофоҳуллоҳу».
«Ҳар кӣ бемореро иёдат кунад, ки маргаш фаро нарасида бошад, пас наздаш ҳафт маротиба (ин дуъоро) бигўяд: Асъалуллоҳал-ъазима раббал-ъаршил-ъазими ан яшфияка (Аз Аллоҳи бузург, Парвардигори Арши бузург хоҳонам, ки туро шифо бидиҳад), магар ки Аллоҳ таоло ўро саломатӣ ва шифо медиҳад». (Ин ҳадисро Ҳоким саҳеҳ гуфтааст.)
Дар мавриди дуоҳо бар шахси бемор аз Расули Худо саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам ҳадисҳо зиёданд. Аммо ин дуо, ки зикраш рафт, барои онест, ки ба иёдати беморе меравад. Аз мазмуни ин ҳадисҳои Паёмбари бузургвори ислом саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам бароямон маълум мешавад, ки инсони мусалмон бояд мусалмони дигарро дар ҳолати бемориаш аз ҳолаш бохабар шуда истад. Ҳангоми иёдати бемор бошад, аз қоидаҳои гуфташуда риоя намояд. Зеро имрўзҳо мебинем, ки баъзе ба одоби зиёрати бемор риоя намекунанд. Агар мо воқеан ҳам иёдати беморро тибқи фармудаи дини мубини ислом анҷом диҳем, ҳам ба бемор шодмониву шифо, ҳам барои худ аҷру подош аз ҷониби Худованд мегирем. Зеро иёдати бемор суннат аст ва мусалмонро зарур аст, ки тибқи суннати Расулуллоҳ саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам амал намояд, то дар ҳар ду олам хушбахту сарбанд бошад. Шайх Фаридуддини Аттор хуб фармудаанд:
Бар сари болини беморон гузар,
З-он, ки ҳаст ин суннати хайрул-башар.

вторник, 10 января 2012 г.

Ҳоло чаро? (Газале аз Шаҳриёр)

Омадӣ, ҷонам ба қурбонат, вале ҳоло чаро?
Бевафо, ҳоло ки ман афтодаам аз по чаро?
Нӯшдоруиву баъд аз марги Сӯҳроб омадӣ,
Сангдил, ин зудтар мехостӣ ҳоло чаро?
Умри моро мӯҳлати имрӯзу фардои ту нест,
Ман ки як имрӯз меҳмони туам, фардо чаро?
Нозанино, мо ба нози ту ҷавонӣ додаем,
Дигар акнун бо ҷавонон ноз кун, бо мо чаро?
Ваҳ, ки бо ин умрҳои кӯтаҳи беэътибор,
Ин ҳама ғофил шудан аз чун мане шайдо чаро?
Шӯри Фарҳодам ба пурсиш сар ба зер афканда буд,
Эй лаби Ширин, ҷавоби талхи сарболо чаро?
Эй шаби ҳиҷрон, ки як дам дар ту чашми ман нахуфт,
Ин қадар бо бахти хоболуди ман ло-ло чаро?
Осмон чун ҷамъи муштоқон парешон мекунад,
Дар шигифтам ман, намебошад зи ҳам дунё чаро?
Дар хазони ҳаҷри гул, эй булбули табъи ҳазин,
Хомӯшӣ, шарти вафодорӣ бувад ғавғо чаро?
Шаҳриёро, бе ҳабиби худ намекардӣ сафар,
Ин сафар роҳи қиёмат меравӣ танҳо чаро?