четверг, 31 мая 2012 г.

Koran by heart

http://www.youtube.com/watch?v=-YCaQVIoq8Y&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=Bc-H6jn7VFA&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=2zKpEJLYHvM&feature=relmfu
http://www.youtube.com/watch?v=_JzP594L6Q4
http://www.youtube.com/watch?v=Bc-H6jn7VFA&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=aR0oV4P9sEQ
Набиюллох Саидов аз Точикистон
http://www.youtube.com/watch?v=qeEEA_vk51g&feature=related

вторник, 29 мая 2012 г.

Гурӯҳи 99-ум


Подшоҳе, ки ба як кишвари бузург ҳукумат меронд, боз ҳам аз зиндагии худ розӣ набуд, аммо худ намедонист, ки сабаб дар чӣ бошад.
Рӯзе подшоҳ дар қасри худ қадам мезад. Ҳангоме, ки аз назди ошхона мегузашт, садои сурудхониро шунид. Ба дунболи садо, подшоҳ мутаваҷҷеҳи як ошпаз шуд, ки дар чеҳрааш хушбахтӣ ҳувайдо буд.
Подшоҳ бисёр ҳайрон шуда пурсид: - Чаро ин қадар шод ҳастӣ?
Ошпаз чавоб дод: - Ман фақат як ошпаз ҳастам, аммо талош мекунам, то зану бачаамро шод кунам.
Мо як хонае дорем, ки дар он ба андозаи кофӣ хӯроку либос дорем. Аз ин хотир ман розӣ ва хушҳол ҳастам.
Пас аз шунидани сухани ошпаз, подшоҳ бо вазири худ дар ин хусус сӯҳбат кард. Вазир ба подшоҳ гуфт:
- Он ошпаз то ҳол узви гурӯҳи 99-ум нест! Агар у ба ин гурӯҳ напайвандад, нишонгари он аст, ки марди хушбине аст.
Подшоҳ ба тааҷҷуб пурсид: - Гурӯҳи 99-ум чӣ гуна гурӯҳест?
Вазир посух дод: - Агар мехоҳед донед, ки гурӯҳи 99-ум чист, бояд ин корро анҷом диҳед:
- Як ҳамён сиккаҳои тиллоро, ки дар он 99 сиккаи тилло бошад, дар пушти дари хонаи ошпаз бигузоред.
Ошпаз пас аз анҷоми корҳо ба хона баргашт ва дар назди дари худ ҳамёнро дид. Бо тааҷҷуб ҳамёнро ба хона дароварда боз кард. Бо дидани сиккаҳои тиллои аввалан хеле ҳам дар ҳайрат шуду сипас аз шодии зиёд намедонист чӣ кор кунад. Ошпаз сиккаҳои тиллоиро рӯи миз гузошту ба ҳисоб кардан шурӯъ кард. 99 сикка баромад. Ошпаз фикр кард, ки иштибоҳе рух додааст. Борҳо тиллоҳоро шумурд, вале боз ҳам 99 сиккаи тиллоӣ буд!
У тааҷҷуб кард, ки чаро танҳо 99 сикка асту 100 сикка нест. Фикр кард, ки як сиккаи дигар куҷост ва шурӯъ ба кофтукоби сиккаи садум кард. Утоқҳо ва ҳатто ҳавлиро зеру рӯ кард, аммо хаставу кӯфта шуда, ноумед ба ин кораш хотима дод.
Ошпаз бисёр дилшикаста шуд ва тасмим гирифт, ки аз фардо бисёртар талош кунад, то як сиккаи тиллоии дигаре ба даст ораду сарвати худро ҳар чӣ бештар ба сад сиккаи тиллоӣ расонад.
То дер вакт фикр кард, ба ҳамин хотир, субҳи рӯзи дигар аз хоб дертар бедор шуд ва аз ҳамсару фарзандаш интиқод кард, ки чаро ӯро барвақттар бедор накарданд. Ошпаз мисли пештара дигар хушҳол набуд ва суруд намехонд, ӯ фақат ба ҳадди тавон кор мекард.
Подшоҳ намедонист, ки чаро ин ҳамёни тилло чунин балое ба сари ошпаз оварда аст ва сабаби онро аз вазир пурсид. Вазир чавоб дод:
- Ҳоло ин ошпаз расман ба гурӯҳи 99-ум даромадааст.
Аъзои гурӯҳи 99-ум касонеанд, ки онон зиёд доранд, аммо розӣ нестанд.




воскресенье, 27 мая 2012 г.

"کاش حقیقت داشت"

تصور کن برنده یک مسابقه شدی و جایزه ات اینه که بانک هر روز صبح یک حساب برات باز می کنه و توش هشتاد و شش هزار و چهار صد دلار پول می گذاره. ولی دو تا شرط داره.
یکی اینکه همه پول رو باید تا شب خرج کنی، وگرنه هر چی اضافه بیاد ازت پس می گیرند. نمی تونی تقلب کنی و یا اضافهٔ پول رو به حساب دیگه ای منتقل کنی. هر روز صبح بانک برات یک حساب جدید با همون موجودی باز می کنه.
شرط بعدی اینه که بانک می تونه هر وقت بخواد بدون اطلاع قبلی حسابو ببنده و بگه جایزه تموم شد.
حالا بگو چه طوری عمل می کنی؟
او زمان زیادی برای پاسخ به این سوال نیاز نداشت و سریعا ...
«همه ما این حساب جادویی رو در اختیار داریم ؛ "زمان". این حساب با ثانیه ها پر می شه. هر روز که از خواب بیدار می شیم، هشتاد و شش هزار و چهار صد ثانیه به ما جایزه میدن و شب که می خوابیم مقداری رو که مصرف نکردیم نمی تونیم به روز بعد منتقل کنیم. لحظه هایی که زندگی نکردیم از دستمون رفته. دیروز ناپدید شده. هر روز صبح جادو می شه و هشتاد و شش هزار و چهار صد ثانیه به ما می دن. یادت باشه که من و تو فعلا از این نعمت برخورداریم ولی بانک می تونه هر وقت بخواد حسابو بدون اطلاع قبلی ببنده. ما به جای استفاده از موجودیمون نشستیم بحث و جدل می کنیم و غصه می خوریم. بیا از زمانی که برامون باقی مونده لذت ببریم.»

بخشی از كتاب "کاش حقیقت داشت" - مارك لوی

пятница, 25 мая 2012 г.

Суханҳои зебо ва пандҳои дилнишин



Ҳар вақт аз даст додани касе ё чизе нороҳат шудӣ, як лаҳза ба набуданаш, ё надоштанаш фикр кун!..
* * * * * * * * * * *
Касе бош, ки умре бо ту будан як лаҳза, ва аммо лаҳзаи бе ту будан як умр бошад.
* * * * * * * * * * *
Чӣ қадар сахт аст, ҳамранги ҷамоат шудан, вакте ки ҷамоат худаш ҳазор ранг аст...
* * * * * * * * * * *
Арзонтарин ва зеботарин ороиш барои чеҳраи инсон лабханд аст.
* * * * * * * * * * *
Эй инсон! Бимон барои сохтан ва бисоз барои мондан...
* * * * * * * * * * *
Масхаратарин саволе, ки аз дигаре мепурсӣ, ин аст, ки: "Метавонам ба ту бовар кунам?"
Дар таърих ҳатто як мавриди "не" гуфтан ҳам наомадааст.
* * * * * * * * * * *
Худоё! Ба бузургии он, чӣ маро додаӣ огоҳам кун, то ба кӯчакии он, чӣ надорам, маро ноорому парешонхотир нагардонад!..
* * * * * * * * * * *
Зиндагии худро ҳамчун гули сурхе бисоз, ки дар сукут ба забони атр сухан гӯяд...
* * * * * * * * * * *
Ишқ ба монанди соати регӣ аст, ки чун қалбатонро пур кардан мегирад, мағзи сари шуморо холӣ мекунад. (Алберт Эйнштейн)
* * * * * * * * * * *

Нобино ба моҳ гуфт: "Дӯстат дорам!"
Моҳ гуфт: "Чӣ гуна? Ту, ки намебинӣ."
Нобино гуфт: "Чун намебинамат, дӯстат дорам."
Моҳ гуфт: "Чаро?"
Нобино гуфт: "Агар медидамат, ошиқи зебоият мешудам, вале ҳоло, ки намебинамат, ошиқи худат ҳастам."



* * * * * * * * * * *
То тавонӣ дар ҷаҳон бо мардумон якранг бош,
Қолин аз сад ранг будан, зери по афтодааст.
* * * * * * * * * * *
Дар гулзори ҷаҳон гуле, ки месӯзаду гулоб мешавад, некбахттар аз он гулест, ки рӯи хоре рӯида,ду рӯзе мемонаду сипас пажмурда мешавад.
* * * * * * * * * * *
Касе, ки дар баробари Худованд зону мезанад, метавонад дар баробари ҳар каси дигаре истодагӣ кунад!..

среда, 23 мая 2012 г.

Нигоҳи нек дошта бошед!



Зане чун ҳар субҳ аз хоб бармехест, ба назди тиреза рафта ба берун менигарист. Дар рӯ ба рӯи пешайвони онхо, ки дар ошёнаи боло зиндагӣ мекарданд, оилае зиндагӣ мекард, ки кӯдакдор буданд ва тифоқан табиист, ки хонуми он хона ҳар рӯз қариб либос мешуст.
Зан мерафт назди тиреза ва нигоҳ мекарду мегуфт: "Чи қадар бад либос мешуяд, либосҳояш ҳамагӣ тоза ношуста аст. Бин чи қадар догҳо дорад, ки нарафтааст."
​​Ӯ бад-ин тартиб чанд рӯз хамин суханро такрор мекард. Рӯзе барвақт мард бархесту тирезаро аз ҳар ду тараф покиза кард, ки дигар берун озодона дида мешуд. Зан чун аз хоб бедор шуд, тибки одат ба назди тиреза рафта нидо кард: "Ваҳ! Ана нав шустанро ёд гирифтааст. Бин, чи қадар пок шустааст имрӯз."
Мард гуфт: "На. Ин ту ҳастӣ, ки нигоҳи галат доштӣ. Ман ин субҳ тирезаро пок кардам. Айб дар либосҳои он зан не, дар тирезаи пок нокардаи туст."
______________________________________________
Ба ҷаҳон бо нигохи нек, бо покии даричаи дил нигаред! На ҳар он чизе, ки ба назар метобад, ҳақиқати он аст.
______________________________________________

>

четверг, 10 мая 2012 г.

Гамамро дар боронхо шустам. Чуз шурии ашкам чизе намонд.
* * * *
Пас аз солхои чудои, уро аз сафхаи интернети Facebook пайдо кардам. Ва "добавить в друзья"-ро пахш кардам. Аз "Facebook" чавоб омад: "Вы действительно знаете ..." Аз алам сахт гиристам...
* * * *
"Омаданаш бахор буду рафтанаш бод. Ва сузиши ишкаш тобистони умрамро тирамох карду калби сарди зимистониашро офтоб таъсире надошт..."
* * * * *
Борон рахи омаданамро шусту паи пои маро бурд. Ох чи гуна мурчаи хаёли ман рахи хонаатро меёбад...
* * * * *
Аз хама таронахоям, ки дар дафтар навиштаву равонат кардаам, дилат нарм нашуд. Баъди бист сол духтарат, ки хамсоли чавониат шуда буд, он дафтарро ёфту гирист ва дуо кард: Худо чазои он сангдиле, ки ба кадри ин таронаву таронанавис нарасидааст бидех.
Таронахоям гирист. Охир на инро мехостам...
* * * * *
Аз ман ба ёдгор дафтари таронахоямро гирифти, бо ин, ки на онхоро мехони ва на дустам дошти... Ва ман аз ту ёдгор гаматро гирифтаам, ки доимо ба огуш мегирамаш.


вторник, 1 мая 2012 г.

Таронахо аз Абдулкодири Рахим




Гуфтам: Бигу, хазор бор бигу, эй ёр, ки дустат медорам. Ва у сад хазор бор гуфт, ки дустат медорам, аммо боре хам дустам надошт.

* * * * * * * * * * * * * * * *
У пас аз хазор соли чудои мехохад хамчунон бигуям, ки дусташ медорам. Мегуям, хазор бор мегуям, аммо ба ин хакикат намехохад боре хам бовар бикунад.

* * * * * * * * * * * * * * * *
Гуфтанд, ки у одами бадест. Ва ман бовар накардам. Болои боми у кабутар менишаст охир. Кабутари сафед.

* * * * * * * * * * * * * * * *
Модарам мегуфт: "Чони модар! Хар сахар, ки пеш аз тулуи хуршед аз хоб бархости, дарвозаро бикушо. Оре, дарвозаро бикушо, то бахт вориди хонаат бишавад".
Ва ман мекушодам. Мекушодам ва духтараки гулфурушро медидам, ки ба огуше пур аз гул мерафт. Мерафт ва бахт ба руи гулхои у механдид.
Пас аз ин духтараки гулфурушро чавоне ба дехе дур бурд. Ва ман, ки дарвозаро мекушодам, на гулро медидам, на духтараки гулфурушро, на бахтро. Факат офтобро медидам, ки бо диле пурхун чун ман аз огози рузи нав хабар медод.

* * * * * * * * * * * * * * * *
Гул хамон як буи ошно дорад.

* * * * * * * * * * * * * * * *
Агар гул умри дароз медошт, бевафоаш намехонданд.

* * * * * * * * * * * * * * * *
Мо дар ин умри кутох расми хандиданро аз гул наомухтаем.

* * * * * * * * * * * * * * * *
Холиё шишаи тирезаамро пиразане бо ангуштони ларзон мезанад ва мепурсад: "Хонаи шоир аст?"
Ман дармеёбам ,ки у аст ва пас аз хазор соли чудои ба сурогам омадааст, аммо ачаб, хамчунон шоирам мехонад, на ошик.

* * * * * * * * * * * * * * * *
"Ишк оташест" - гуфт у.
Оре, замоне гуфт, ки ман хокистар шуда будам.
* * * * * * * * * * * * * * * *
Тарона менависам ва баъд онро месузам. Аммо тарона кай мисоли ёр месузад, кай мисоли агёр?
* * * * * * * * * * * * * * *
Бо ситора метавонам аз ту роз бигуям, аммо намегуям.
Бо мох метавонам аз ту роз бигуям, аммо намегуям.
Бо хуршед метавонам аз ту роз бигуям, аммо намегуям.
Рашк мебарам охир ва хам метарсам, ки аз дастат медихам.
* * * * * * * * * * * * * * *
Гами ёр, ки дар канори ман аст, мегуяд: Шод бош, ки у дар канори дигаре шод аст.
* * * * * * * * * * * * * * *
Ба ваъда чун нигор вафо накард, хайрон нашудам. Хайрон мешудам, агар ба ваъда вафо мекард.
* * * * * * * * * * * * * * *
Фалак туро аз ман чудо кард. У низ аз ошикони туст?
* * * * * * * * * * * * * * *
Нигорам гуфт: таронае бароям бигу.
Гуфтам: дустат медорам.
Ранчиду рафт. Надонист, ки бехтарин таронаамро барояш гуфтам...

четверг, 26 апреля 2012 г.


Ин сахар дар дохили маршрутка суханони ронанда диккатамро чалб намуду ба дунёи андешаам бурд. Хангоме, ки аз назди бинои Филармонияи давлати (пештара Профсоюз) дар маршруткаи раками 16 савор мегузаштем, чун дар дохили салони Старексе, ки мо савор будем, чои холи буд, як духтари тахминан 12-13 солае даст бардошт. Чун маршрутка наздаш истод, хохарашро, ки ягон 9 сола буд, ба мошин савор карда 1 сомони хакки рохкиро дароз намуд ва гуфт, ки: Дар назди мактаби 8 уро фароред.
Ронанда пулро пас гардонда нагирифт ва гуфт: - Уро бепул мебарам.
Хангоме, ки мошин ба харакат даромад, ронанда гуфт: - Шояд касе бо кудаки мо низ чунин муомила намояд.
Ин чавонмардии ронанда маро ба андеша водор кард. Агар хар кадоме аз мо чунин андешаи некро ба сар парварад, бешак, чомеаи мо чи кадар хушахлоку зебо хохад шуд.
Бо умеди он, ки хар андешаи мо нек бошад!


суббота, 31 марта 2012 г.

Шахсиятҳои машҳури олам дар бораи Ҳазрати Муҳаммад (с)




Мо муваззаф хастем, ки бар Паёмбарии ӯ иқрор кунем. Муҳаммад ба хатари гумроҳии масеҳият ва яҳудият пай бурд...
Одилона нахоҳад буд, агар мо ӯро танҳо дар шумораи шахсиятҳои барҷаста ба шумор биёрем. Мо муваззаф ҳастем, ки бар рисолати ӯ, бар он, ки ӯ фиристодаи осмонӣ ба замин аст, эътироф намоем...
Карл Маркс (1818-1883) Асосгузори коммунизми илмӣ.
* * * *
Ман хело мутаассифам, ки дар замони ту набудам. Эй Муҳаммад! Инсоният як бор чун ту Паёмбареро дид ва дигар ҳаргиз нахоҳад дид. Бо арзи эҳтиром наздат сари таъзим фуруд меорам.
(Я жалею, что не был твоим современником. О Мухаммад! Человечество один раз увидело избранного и больше не увидит. С глубоким почтением преклоняюсь перед тобой.)
Отто Бисмарк (1815–1898),
рейхсканцлер Германской империи
* * * *
Пророк Мухаммад является великим правителем. Он сплотил общину в свете истины, и этого достаточно для почета. Он спас людей от пролития крови и достиг мира. Он открыл им пути духовного возвышения. Такой человек заслуживает всеобщего уважения.
Лев Толстой (1828–1910),
русский писатель
* * * *
Я хотел знать лучшего из тех, кто сегодня имеет бесспорную власть над сердцами миллионов людей. Я стал более чем уверен, что не меч завоевал Исламу место в жизни в те дни... Это была непреклонная чистота, высшее самопожертвование Пророка, пристальное выполнение своих обязанностей, его большая преданность своим друзьям и последователям, его отвага, его бесстрашие, его абсолютная вера в Бога и свою собственную миссию.
Махатма Ганди (1869–1948),
один из руководителей национально-освободительного движения Индии
* * * *
Никогда человек, вольно или невольно, не ставил перед собой столь высокой цели, потому что эта цель была сверхчеловеческой — подорвать суеверия, нагроможденные между созданием и Создателем, отдать Бога человеку и человека — Богу, восстановить разумную и святую идею Божества в хаосе материальных и искаженных идолопоклонничеством богов.
Если величие цели, скромность средств и выдающиеся результаты являются тремя критериями человеческого гения, то кто посмеет сравнить какого-либо великого человека в современной истории с Мухаммадом?
Все, что создавали самые знаменитые люди, — это оружие, законы, империи. Они создавали вообще, не более чем нечто материальное, что часто разрушалось на их глазах. Но такой человек, как Мухаммад, оказал свое влияние не только на армии, законы, империи, народы и династии, но и на миллионы людей, более того, на престолы, божества, религии, идеи, убеждения и души. Рассмотрев все критерии, по которым может оцениваться величие человека, мы можем смело спросить: «Есть ли более великий человек, чем он?»
Альфонс Ламартин (1790–1869),
франц. поэт, историк
* * * *
Мухаммад несравненно более заслуживает уважения со стороны людей, чем вся эта толпа бесполезных мудрецов, которые не сумели ни одного из своих размышлений облечь в плоть и кровь и ни в одно человеческое сердце вселить твердое убеждение; которые лишь внесли разделение в человеческое существо вместо того, чтобы постараться объединить разрозненные элементы его природы.
Петр Чаадаев (1794-1856),
российский мыслитель и публицист
* * * *
Вероучение Мухаммада свободно от подозрительной двусмысленности, и Коран – главное свидетельство единства Бога...
Эдуард Гиббон (1737–1794),
англ. историк
* * * *
Рискуя своей жизнью, он [Пророк Мухаммад] начал призывать к Единобожию идолопоклонников и начал засеивать поле вечной жизни. Было бы несправедливо причислять его лишь к выдающимся людям человеческой истории. Мы обязаны признать его пророчество и то, что он небесный посланник на Земле.
Карл Маркс (1818–1883),
основоположник научного коммунизма
* * * *
Если бы человеку, подобному Мухаммаду, суждено было единолично управлять нынешним миром, он преуспел бы в разрешении его проблем, что, в свою очередь, принесло бы этому миру покой и счастье, которых ему так недостает. Я изучал его, человека удивительного и далекого от того, чтобы быть Антихристом, — напротив, его следует назвать Спасителем человечества... Если какая-нибудь религия и имеет шанс властвовать в Англии и Европе следующие сто лет, то эта религия — Ислам.
Бернард Шоу (1856–1950),
англ. драматург
* * * *
Европа стоит на пороге большого упадка. За блестящим, великолепным фасадом таятся стрессы, безумие, самоубийства, душевные болезни, разврат, употребление наркотиков и алкоголя, разбой, изнасилования, невообразимый рост венерических заболеваний. Взаимная любовь и доверие друг к другу исчезли. Всех панически угнетает страх смерти. Нарушена целостность семьи и оборваны связи между ее членами. Правители государств не могут найти выхода из этого положения. Интеллектуальные круги бездействуют в нравственной пустоте. Перед Европой стоит единственный выбор. Единственный путь к спасению. Этот путь — Ислам. Другого выбора нет.
Ричард Белл, ученый, арабист
* * * *
Он был восторженным человеком в том самом благородном смысле слова, когда восторженность становится той единственной вещью, которая оберегает людей на земле от внутреннего разложения. Восторженность часто бывает злобной, когда ее порождает недостойная причина или когда она падает на бесплодную почву и не приносит плодов.
Но не таков Мухаммад. Его восторженность — то единственное, что нужно для того, чтобы зажечь мир, и эта восторженность достойна этой благородной цели.
Стенли Лейн-Пуль, историк
* * * *
Ислам — это законы, которые охватывают светскую и духовную жизнь, так как они неотделимы друг от друга. В основе Ислама лежат знание и разум. Ислам признает человека совершенным творением и ставит его на высокое место. Ислам учит ценить свой труд и, не посягая на чужое имущество, жить в гармонии. Ислам искореняет несправедливость и неравенство. Если марксизм и капитализм эксплуатируют человека, то Ислам поднимает человека на высокое место и одинаково распространяется как на людей руководящих должностей, так и на подчиненных, ибо все мы равны перед Аллахом.
Роже Гароди (1913 г.р.),
франц. писатель, редактор газеты «L’Humanite»
* * * *
Прошло восемьдесят лет после смерти пророка Магомета, и созданное мусульманами государство стало мировой державой, протянувшейся от границ Индии через Азию и Африку вдоль южного берега Средиземного моря до Атлантического океана. На восьмидесятом году своего победного шествия мусульмане переправились через узкий западный пролив Средиземного моря в «Андалус», в Испанию, разорили государство, основанное триста лет тому назад христианами-вестготами, и в своем мощном движении вперед заполнили весь полуостров до самых Пиренеев.
Новые властители принесли с собой высокую культуру и превратили Испанию в самую прекрасную, благоустроенную и населенную страну в Европе.
Лион Фейхтвангер (1884–1958),
немецкий писатель
* * * *
Когда я слышу, что люди мусульманского веро­исповедания совершают чудовищные насилия, это меня поколебать не может. Эти люди — не мусульмане! Это люди, потерявшие право носить звание верующего человека! Ибо един Бог для всех нас, и Он дал нам единые заповеди. И когда они попираются столь демонстративно, мы не смо­жем сказать, что виноват Пророк или иная священная Книга.
Александр Мень (1935–1990),
православный священник
* * * *
Пророк дал нам Коран и возложил на нас лишь пять обязанностей в течение жизни. Самая главная — помнить, что нет Бога, кроме Аллаха. Четыре другие — молиться пять раз в день, поститься, когда наступает месяц Рамадан, быть милосердным к неимущему… Он снова замолчал. При упоминании Пророка глаза его увлажнились. Он, хоть и был человек живой, нетерпеливый и горячий, все же сумел прожить в согласии с законом Магомета... Я желаю только мечтать о Мекке. Тысячи раз я представлял, как пересеку пустыню, как приду на площадь, где стоит священный камень, семь раз обойду вокруг и лишь потом прикоснусь к нему. Я всякий раз представляю, сколько людей будет толкаться рядом со мной и как мой голос вплетется в общий молитвенный хор.
Пауло Коэльо (1947 г.р.),
бразильский писатель
* * * *
Лидеры должны выполнять три функции: обеспечить благополучие и процветание подчиненных, обеспечить социальный порядок, в котором люди будут чувствовать себя относительно безопасно, и сплотить свой народ единой системой убеждений. Такие люди, как Пастер и Салк, являются лидерами в первом смысле. Такие люди, как Ганди и Конфуций, с одной стороны, и Александр Македонский, Цезарь — с другой, являются вождями во втором и, возможно, в третьем смысле. Иисус и Будда принадлежат только к третьей категории. Возможно, величайшим вождем всех времен является Мухаммад, который воплотил все три функции. В меньшей степени Моисей сделал то же самое.
Жюль Массерман,
америк. Ученый
* * * *
Он не поэт, а Пророк, и донес до нас Мухаммад Коран — божественный закон, а не книгу, написанную человеком для развлечения или повышения общей образовательности.
Иоганн Вольфганг Гете
(1749—1832), немецкий поэт, мыслитель
* * * *
Они (критики Мухаммада) видят огонь вместо света, безобразное вместо хорошего. Они искажают и представляют каждое хорошее качество как великий порок. Это отражает их собственную порочность... Критики слепы. Они не могут ви­деть, что единственный «меч», который есть в руках Мухаммада, — это оружие милосердия, со­страдания, дружбы и прощения, оружие, которое покоряет врагов и очищает их сердца. Его оружие острее, чем стальной меч.
Пандит Гянандра,
индийский деятель

понедельник, 26 марта 2012 г.

Газали зебо аз Фахриддини Ироқӣ

Зи ду дида хун фишонам, зи ғамат шаби ҷудоӣ,
Чи кунам, ки ҳаст инҳо гули хайри ошноӣ.
Ҳама шаб ниҳодаам сар, чу сагон бар остонат,
Ки рақиб дарнаёяд ба баҳонаи гадоӣ.
Мижаҳову чашми ёрам ба назар чунон намояд, 

Ки миёни сунбулистон чарад оҳуи хитоӣ.
Дари гулситони чашмам зи чӣ рӯ ҳамеша боз аст?
Ба умеди он ки шояд ту ба чашми ман дароӣ.
Сари барги гул надорам ба чӣ рӯ равам ба гулшан?
Ки шунидаам зи гулҳо ҳама бӯи бевафоӣ.
Ба кадом мазҳаб аст ин? Ба кадом миллат аст ин?
Ки кушанд ошиқеро, ки ту ошиқам чароӣ?
Ба тавофи Каъба рафтам, ба ҳарам раҳам надоданд,
Ки буруни дар чӣ кардӣ, ки даруни хона оӣ?
Ба қиморхона рафтам, ҳама покбоз дидам,
Чу ба савмаъа расидам, ҳама зоҳиди риёӣ.
Дари дайр мезадам ман, ки яке зи дар даромад,
Ки даро, даро, Ироқӣ, ки ту хос аз они моӣ.

 (Фахриддини  Ироқӣ )

четверг, 22 марта 2012 г.

Мо чӣ кадар фақир ҳастем

Мо чӣ кадар фақир ҳастем.
Рӯзе як марди сарватманд писарбачаи хурдашро ба деҳаи дуре бурд, то ба ӯ нишон диҳад, мардуме, ки дар он ҷо зиндагӣ мекунанд, чӣ қадар фақир хастанд. Он ду нафар дар як хонаи фақиронаи деҳотие як шабонарӯз меҳмон шуданд. Ҳангоми бозгашт ва дар поёни сафар мард аз писараш пурсид:
- Назарат дар мавриди ин сафарамон чӣ гуна буд?
Писар чавоб дод:
- Олӣ буд падар!
Падар гуфт:
- Оё ба тарзи зиндагии онҳо таваҷҷӯҳ кардӣ?
Писар посух дод:
- Бале падар!
Ва падар пурсид:
- Чӣ чизе аз он сафар ёд гирифтӣ?
Писар каме андеша карду баъд оромона гуфт:
- Фаҳмидам, ки мо дар хона як саг дорем, онҳо бошанд, чорто доранд. Мо дар ҳавлиамон як фаввора дорем, онхо бошанд, як рӯдхонае доранд, ки охир надорад. Мо дар ҳавлиамон фонусҳои зебдиҳандае дорем, аммо онҳо ситорагонро доранд. Ҳавлии мо бо деворҳояш тамом мешавад, аммо боғи онхо поёнаш нопайдост!
Бо шунидани ҳарфҳои писар, забони падар банд монда буд. Писарак илова кард:
- Хело миннатдорам, падар! Ту ба ман нишон додӣ, ки мо чӣ қадар фақир ҳастем...